سامیول بکت
از سکوت به سوی سکوت
translator: Hamid Saeidavi
راه من درون ماس هاست
روان در بین سنگ و ماسه
باران تابستانی بر من و زندگیم میبارد
بر من ، بر زندگیم
ویران میکند و به سرعت به ابتدا و به انتهای خود می رسد
ساموِئل بکت سومین استاد از سه استاد
بزرگی است که نگاه دنیای ادبیات
را به سمت ایرلند و به دنبال کارهای خود کشاند
او به طریقی غیر عادی
بر خلاف ییتس و جیمز جویس
همیشه از هرگونه تائیدیه و شادمانی در زندگی دوری میکرد
او فقط به چهار چیز یقین داشت
که به دنیا آمده است، زندگی میکند
میمیرد و به دلایل نامفهوم و نامشخص،
نمی تواند سکوت اختیار کند
چه کسی قصه ی پیرمرد را می گوید
قهرمان بکت معمولا سن بالایی دارد
هنگامی که اشتیاق و ذوقش رو به تمام شدن است
او برای خود و دیگران داستان های ناتمام می گوید
سوالات بی اهمیت می پرسد
شکلک های نامفهوم در می آورد
از روی خجالت و اظطراب ،
دنیایی غریب و تراژدی به وجود می آید
شخصیت های بکت به طوری مدیریت شده اند که خنده دار باشند
حتی وقتی که چشمهایشان با اشک خیس میشود
صدایی که درتاریکی به سراغ کسی می آید
در گذشته ی تاریکش بوده است
خاطراتم از شب تولدم شروع می شود
در زیر میز
وقتی پدرم مهمانی ای برای شام تدارک دید و مادرم ریاست آن را بر عهده داشت
تو در جمعه ی عید پاک بعد از درد زایمان طولانیی به دنیا آمدی
بله من به یاد می آورم اولین بار که روشنی را دیدی
و در هنگام تمام شدن روز گریه کردی
وقتی که در تاریکی مسیح
در نهمین ساعت گریه کرد و مرد
ساموئل بکت در جمعه ی خوش یمن 13 آوریل 1906 به دنیا آمد
تو روشنی را برای اولین بار در اتاقی که متولد شدی،دیدی
پنجره هلالی شکل بزرگ اتاقی که رو به غرب کوهستان بود
بیشتر غرب
بخاطر انحنایش کمی هم
جنوبی و کمی شمالی به نظر میرسید
کمی جنوبی که بیشتر به کوهستان ختم میشد
و کمی شمالی به جلگه و دشت
خانواده ی بکت در
محله ی ثروتمند تپه ی زیبای فاکس راک
در امتداد کوهستان دوبلین
در نزدیکی پیست مسابقه ی شهر لئوپارد ها زندگی می کردند
پدر بکت، یک نقشه بردار خوب
خانه ی بزرگ و قابل تحسین خود را ساخت
ویلیام بکت در ورزش خوب عمل میکرد
پسرش ساموئل نیز همینگونه بود
آنها نه تنها به مشارک در ورزش بلکه به تماشای آن نیز علاقه داشتند
بین پدر و پسر یک رابطه صمیمانه راحتی به وجود آمده بود
مادر بکت کمی پیچیده تر بود
حامی حیوانات
یک الاغ و چندین سگ در زمین های دراینور نگهداری می کرد
او در قبال جوانترین پسرش هم مهربان بود و هم سخت گیر
،زحمت های بکت در ایجاد رابطه با مادرش
بعدها گهگاهی
سر از نوشته هایش در میاورد
ساموئل بارکلی بکت ،پسر دوم بود
در خانه به متولد شد
کمی بعد ازینکه خانواده به کودراینا نقل مکان کرده بودند
برادر بزرگتر او فرانک ادوارد 4 سال قبل در سال 1902 به دنیا آمد
می بکت یک پروتستان معتقد بود
او هر یکشنبه با پسرانش به کلیسای تالو میرفت
جایی که خانواده صندلی چوبی بلندی داشتند
افسانه های پریون سرزمین میس به پایان رسید
پس هم اکنون دعا کنید و بخوابید
دعاهایتان قبل از روشن کردن فانوس ها ،در حضور صنوبر شروع به سرودن میکنند
اینجاایستاده بر زانوهای تبدیل شده به سنگ
سپس خداحافظی با استخوان ها
و در نهایت در آخر
تو دوباره خواهی گفت آری سپس به یاد می آورم
که آن،من بودم
که آن، پس خودم بودم
تو در باغ تنهایی و مادرت در آشپزخانه درحال آماده کردن چای عصرانه
همنشینی با خانم کوت است
برای نان نازک و کره جا باز میکند
از پشت بوته ها آمدن خانم کوت را میبینی
یک زن لاغر مریض حال کوچک میبینی
مادرت جوابش میدهد که او درحال بازی کردن در باغ است
تو تقریبا تا قله ی صنوبر عظیم بالا میروی
کمی مینشنی و به همه اصوات گوش میدهی
سپس خودت را پایین بنداز
شاخه ی بزرگ صنوبر به زانویت صدمه میزند همانطور که
درحالیکه صورتت رو به زمین است کمی دراز میکشی
و سپس دوباره از درخت بالا میروی
مادرت دوباره به خانم کولت جواب میدهد
میگوید او پسر خیلی شیطانی بوده است
ویلیام بکت پسرش را تشویق کرد تاشنا کند رگبی،کریکت و تنیس بازی کند
تا طاقت فرصا ترین کوهنوردی ها را متقبل شود
و بدون هیچ ترسی خودشان را در همه ی مسابقات ورزشی شرکت دهند
تو در راس کشتی ایستاده ای
در فراز دریا
در آن صورت برعکس شده ی پدرت است، برعکس به سمت تو
تو به پایین ، آن صورت دوست داشتنی معتمد مینگری
او تورا میخواند که بپری
او میگوید که شجاع باش.
چهره ی گلگونه ی گردش. سبیل پر پشتش،موهای خاکستریش
امواج اورا زیر و دوباره روی آب میجنبانند
دوباره ندایی از دور،پسر شجاعی باش
چشمان زیادی به سمت توست. از آب گرفته تا جای استحمام
هردو پسر به مدرسه ی سلطنتی پورتوبا در انیسکیلن در ایرلند شمالی فرستاده شدند
جایی که نیم قرن پیش آدم های مشهور دیگری چون اسکار وابلد میرفتند
سامیول جوان بیشتر توجهش به ورزش بود
هرچند ساختمان بدنی ظریفی داشت
او بازیگر میانی پشت خط تجمع رگبی بود
همکلاسی هایش اورا نسبتا نابینا اما شجاع چون شیر در رگبی میدانستند
او کمتر در درسهایش برجسته بود حتی در زبان فرانسه
که بعدا در آن خبرگی بی مانندی نشان داد
اما او همچنین نمیتوانست دست از نوشتن مقاله های انگلیسیش بردارد
هرچند که میگفت در مقابل دوستش جفری تامپسون که اول بود همیشه دوم میشد
آنها همچنین حقایق مهمی را درمورد خدا به من گفتند
آنها به من گفتند که در تحلیل آخر به او تکیه کرده ام
آنها تحلیل را بخاطر نویسنده ی معتبرشان در بالی داشتند
من چه چیزی را فراموش کردم،اینجا جاییست که بر اساس گفته ی آنها
هدیه ی گرانبهای زندگی در من دمیده شده است
آنها درس آموزه های عشق به من میدادند
آموزه های فراست ،نفیس ترین،نفیس ترین
آنها همچنین حساب کردن را به من آموختند و حتی استدلال کردن را
چندی ازین آت و آشغالها در شرایطی بدردم خورده اند،انکار نمیکنم
شرایطی که هیچوقت رخ نمیداد اگر مرا در آرامش تنهامیگذاشتند
و هنوز هم ازآنها استفاده میکنم و به خودم میخندم
زمانی که بکت مثل بسیاری از پسران بینوای موسی شریعت به دانشگاه ترینیتی دابلین رفت
علایق ادبی او ،برتری های مدرسی را غیر قابل اجتناب کرد
او همراه با والتر استارکی زبان ایتالیایی میخواند
و با ردموز براون زبان فرانسه را
با یکی مریده دانته شد و با دیگری مرید بادیلری
او پیانو میزد ،علاقه ی بادوام و رو به پیشرفتی در موسیقی داشت
شوبرت یکی از آهنگسازان مورد علاقه اش بود
در ترینیتی او برنده ی یک مدال طلا برای دانشوری و مقامش در تیم کریکت دانشگاه
بعد از فارغ التحصیلی او میدانست که متره و برآور کار او نیست
او آموزش در مدرسه را امتحان کرد اما طولی نکشید که از آن منصرف شد
او نمیتوانست تحمل کند که به دیگران چیزی را بیاموزد که خودش هم نمیداند
او درعوض تصمیم گرفت گه شاعر شود
او میگفت شاعری آخرین سنگر برای یک مرد بیکار است
از کودکی بکت در پیاده روی های 16 تا 32 کیلومتری پدرش را
همراهی میکرد سرتاسر تپه های چشم انداز فاکس راگ
اینجا آنها در کوهسار و مرداب تا آمدن شب میگشتند
نه آنها بیش از تپه نیستند،آنها به آرامی قد میکشند
کمی آبی خارج از جلگه ی ژولیده
این جایی بود که او متولد شد در خانه ی دلنشین والدین دوست داشتنی
زمین های آنها با خلنگ و اولکس فرنگی پوشیده شده اند
ناقوس های طلایی گرمش که بیشتر با عنوان سرو کوهی شناخته شده اند
صدای چکش سنگ تراشان همه ی روز چون ناقوس زنگ میزند
جاده ای که هنوز قابل سفر است به بالای مرداب صعود میکند
از خاک های لجنزار های عظیم میگذرد
سیصد متری بالای دریا اگرهم ترجیح میدهید 600 متر بالای دریا باشد
دیگر به جایی راه ندارد.هیچکس اینراه را نرفته اما
گراز های خالدار زیبا و ولگرد های شیفته
زیر زمین پوشیده از علفش ،باتلاق طمع کرده است
همراه با فریبی که هیچ فانیی قادر به پایداری درمقابلش نیست
سپس آنها را در خود غرق میکند یا غبار فروکش میکند
این جاییست که یک نفر بخواهد دراز بکشد با بستری فریبنده همرا با خلنگ های خشک
تا به خواب رود، برای آخرین بار،در یک بعد از ظهر،زیر نور آفتاب
برای لحظه ای زندگی شاخه ها و زنگوله ها را ادامه دادن
و به سرعت به خواب رفتن
و خداحافظی ای سریع السیر با چیزهای فریبنده
[Music]
بیشتر کارهای اولیه بکت به صورت نظم بود
بیتردید او عشق جوانی را تجربه کرده است
و چیزی از احاساسات رمانتیکی نسبت به طبیعت داشت
اما انگیزه ی اصلی او برای نوشتن از درد گرفته شده بود ،نه ازینها
در اضطراب نفست را بیرون ده
خسته ام از خلط های سرخ و عزیز گلویم
خسته از بیمارستان خصوصی قارچی شکل
چیز های اسرارآمیزش و کارکردن در راس پل معلق و مرتفع و خطرناک
و بدون ملاحظه درون حصار افتادن
اطراف نشان محکم حصار
درون مغرب زمین تاریک که ابرها جایی برای نفس کشیدن نگذاشته اند
بالای عمارت درختان الگوم(در کتاب مقدس به (آنها اشاره شده
کوه ها ...سرم عبوصانه تبدیل به توده ی عصبانیتی خونین میشود
سرگردان در اوج گردبادها
همچون سگی که بخاطر سرزنش شدن ،گاز میگیرد
[Music]
ما بر ورزش پادشاه و همچنین سگها تعصب داریم
ما هیچ ایده ی سیاسی نداریم
حقیقتا و به نرمی فقط جمهوریخواه
اما همچنین به اهالی ویندورز هم علاقه خاصی داریم طرفداران قانون هانوور
شاخه های زیتون را فراموش کردم
یکبار که اطلاعات مسابقات اسب سواری رادرک کنیم دیگر هیچ چیز انسانی برای ما غریبه نیست
علاوه بر شعر بکت داستان هایی هم مینوشت
داستان های عجیب غریبی که در آنها قهرمانی که شبیه خود بکت بود
بیهوده تلاش میکند که کاملا به جهان عمومی دسترسی داشته باشد
وقتی که داستان هایش در1934 منتشر شدند با عنوان حیرت انگیز
لگد زدن به سیخ دردناک است
کتاب در ایرلند ممنوع شد،
موجبات آشفتگیش این بودکه بکت فهمید که او اکنون یک شماره دارد
465در لیست سانسور شدگان
او بی میل و عصبانی بود که میدانست زیر نظر خلبان صبورو و صاحب مقامان رنج میکشد
شاید تقصیر احوالاتم نیز باشد وناتوانی مزمن "من در درک عبارتی چون:"مردم ایرلند
و تصوراینکه تا بحال در شلوار مخملش برای هیچگونه هنری وقتش را تلف نکرده
چه قبل چه بعد از اتحادیه
آقا شما برای خانم های قایق سوار چیزی در چنته ندارید
به من فلش هری دادند(نوعی اسب قوی) _فلش هری؟؟اون اسب؟؟
[Music]
در خرداد 1933 پدرش ناگهان از حمله قلبی مرد
ویران گشته با اندوه پسرش پرسید :حالا چکارکنم جزدنبال کردن
ردپایش در کشتزارها و چپرها
خداحافظی های بدلی را رها کن
ورقه ها در دستت در عجله اند
کسی که دیگرچیزی برای گفتن از سرزمین ها ندارد
و آینه از جلوی چشمانت رها میشود
ازآنجایی که بعد، چندیدن بار در زندگیش اتفاق افتاد
مصیبت به او انگیزه میداد بیش از نیمی از اشعار ابتدایی منتشر شده ی او
تاریخشان برای پس آیند های مرگ پدرش است
دوباره میگویم ،اگر به من نیاموزی نباید یاد بگیرم
دوباره میگویم نهایتی هست حتی برای لحظات نهایی
آخرین لحظات التماس کردن
آخرین لحظات عشق ورزیدن
دانستن ،ندانستن و تظاهر کردن
و پایانی حتی برای آخرین لحظات گفتن
اگر تو عاشقم نباشی من ارزش عشق ورزی ندارم
اگر من عاشقت نباشم نباید عشق ورزم
به عنوان مردی جوان بکت در فرانسه و آلمان سفر میکند
سپس برای مدتی در لندن زندگی کرد
اما سرانجام به دابلین بازگشت
پسر هیچ پیشنهادی برای چیزهای نوین نداشت
از مورفی اینگونه برداشت میشود که اینگونه بنظر میرسد که او
در خانه ی بازنشستگان غرب برامپتون احساس آزادی میکرذ
در سالهای سرگردانیش اولین رمانش ترقی کرد که
مطابق عامیانه ترین اسامی ایرلندی نامگذاری شده است:مورفی
اولین شخصیت های بکت که
به ظاهر در راس پوچ گرایی زندگی میکنند
او تلاش میکند که خود را ازین دنیا خلاص کند،که تا حد زیادی موفق شد
قایق اودر حرکت بود
من از دنیای بزرگی نیستم از جهان کوچکی هستم
ما برای اولین بار اورا درحال تاب خوردن در صندلی راحتی دیدیم
بکت گاهی اوقات وقتش راصرف نوشتن
در اتاق زیرشیروانی اداره ی ساخت و ساز خیابان کلر ششم میکرد
شاید این همان جای امنیست که مورفی از دنیایی که از آن نفرت داشت،کناره گیری می کرد
اما اتاق زیرشروانی که او هم اکنون میدید
دیگر اتاق شیروانی یا حتی داغون کاریه یک مردنبود
بلکه یک برج دیدبانی اصیل بود که نصف نه، دوبرابر بهتر از برج دیدبانی هانور بود
چون نصف آن بزرگ بود و نقاشی سقف دیوارش تک بود
طغیان شکوهمند سفید مستقر دربهترین و دورترین گوشه ی دردسترس
که نور از روشنایی کوچکی که شبنم بر آن یخ زده ،نفوذ میکرد
کاملا مطلوب برای ندیدن نورخورشید در روز و شکافی برای دیدن ستارگان در شب
مورفی تصمیم گرفت به دنبال چیزهای خیالی بی ثمر رود
به بهای اینکه فراموش میکند شیر گاز را ببند ،خفه میشود
حالت بدنش خواسته ی او را درجهتی مشخص میکند که روشنگر اهانت او به موسسات عمومی است
باتوجه به مدارک جسمم مغزم و روحم
من خواستم که آنها سوزانده شوند و در یک پاکت گذاشته شوند و به تیاطر ابیی آورده شوند
پایین تر از خیابان ابی دابلین
و بدون وقفه ای به آنجاییکه فرمانروای خوب و بزرگ،چسترفیلد،آنرا
خانه ی محرمانه میخواند برده شود جایی که شادترین ساعاتشان را درآن داشتند
در سمت راست هنگامیکه کسی به پایین درون گودال میرود
و من میخواهم اطراف آنها را زنجیر زده باشند
اگر امکانش هست در حال اجرای قطعه ای نمایشنامه
همه بدون تشریفات یا ابراز سوگواری کشته شوند
[Music]
اما موسسات فراموش شده اند
مسئول خاکسترها آنها را بر روی کسی در میخانه میریزد
و آنها بر روی زمین پخش میشوند
پس حتی تلاشهای مورفی برای استفاده از مرگش برای اهداف مسخره کردنش به جایی نرسید
در پایان ،جسم و ذهن و روح مورفی به طور آزادانه در کف سالن پخش شده بودند
قبل ازینکه یک روز بهاری باشکوه دیگری زمین
با شنها،آبجو،ته سیگاری،شیشه ،کبریت ها
.آب دهان،استفراغ جارو شده باشد
در نوشته هایش صدایی که میشنود لهجه ی ایرلندی دارد
بسیاری از شخصیت های بکت بیتردید اسامی ایرلندی دارند
مورفی مورلین،مولوی رونیزها و لینچزها
با اینحال دشواری ها بر مرزهای قومیتی برتری داشت
همانطور که یکی ازآنها میگوید: گریه و خنده برای من خیلی حس اسکاتلندی دارند
هرجند بکت میدانست که باید شنوندگانش را و روش زندگیش را در بیرون از ایرلند پیدا کند
ولی در تاریخ احساسیش در روابط خانوادگیش ایرلندی ماند
اخیرا ازو سوال شد که او انگلیسیست؟ بکت به سادگی پاسخ داد:اوه مخالفش
من بارها پناهگاهم را عوض کرده ام،در مسیر باختم
که هم اکنون فرق غار ها و خرابه ها را نمیتوانم بگویم
اماهرگز شهری جز یکشهر نبوده است
این حقیقت دارد که شما بارها در رویا خانه ها
و کارخانه هایی که هوا را آلوده کرده اند پیشروی کرده اید
واگن هایی که از کنارتان رد میشوند یا آنهایی که زیرپایتان است و از چمن هایی
که ناگهان تبیدیل به سنگفرش میشوند ،خیس میگردد
من فقط شهر بچگیهایم را میشناسم
من حتما شهر دیگری هم دیده ام اما باور نکردنیست
[Music]
زندگی بکت در 1928 عوض شد، وقتیکه پروفسور پیرش در ترینیتی ردموز بران
به او پیشنهاد دوسال تدریس در دانشگاه اکول نورمال سوپریور را در پاریس داد
برنامه که مسلما با شکست مواجه شد برای اینبود که او باید همزمان با
درس دادن مقاله مینوشت و سرانجام به جایگاه تدریس در ترینیتی بازگشت
برای بکت رفتن به پاریس مثل به خانه آمدن بود
پاریس با خارجی های بوهمین(ترکیبی از بوهما (هنرمندان در سفر که کاری به دیگران ندارند
با مهربانی برخورد میکرد و برای آنها صحنه های ادبی و هنری ایجاد میکرد که
که در مهیج بودن بی رقبند
[Music]
بکت در دوران جوانیش در پاریس به وسیله ی تصویرسازی های نامرتبط سوریالیست ها
(هنرمندان سبک فراواقعیت گرایی) شیفته شده بود
او اشعاری از برتون،ال واد و کرول را ترجمه کرد
او به مقاله اش بی توجه بود تابه مطالعه دکارت(فیلسوف و ریاضی دان مشهور)بپردازد
با شنیدن اینکه نانسی کیونراد،زن انگلیسی ثروتمند که در روگرینیگل زندگی میکرد،
پیشنهاد هزار فرانک برای بهترین مقاله درمورد زمان می دهد
بکت یک سروده ی طعنه آمیزاز زندگی دکارت ساخت و آنرا تحت عنوان جدول ساعات روز ارائه داد
او برنده ی جایزه شد و شعرش منتشر شد
بواسطه ی شعر بکت شروع به نوشتن دو مقاله ی مهم کرد
او در ابتدا مصر بود که درکتاب هشیاری جویس و فینیگن قالب و محتوا ناپایدار بودند
دومی پروست را میستایید برای امتناع از عملکردی که
بکت آنراتحریف در قابل فهم بودن در علت و معلول و تحریف در منطق درنظر داشت
هردو مقاله برای تکنیک خودش راهی آماده کردند
تجربه ی داغداریش در دابلین به او کمک کرد تا کتاب شعر کوچکی را بنویسد
زمانیکه در 1935 که کتاب اسخوانهای پژواک را منتشر کرد تقریبا 30 ساله بود
اما هنوز به عنوان یک نویسنده جز برای عده ای از دوستانش و هم کلاسیهایش،ناشناخته بود
درسال 1938 این استعداد نهان تقریبا گم شد
در یازدهم ژانویه(21دی ماه) روزنامه تایمز ایرلند عنوانی دربرداشت که
که میگفت چگونه یک شاعر ایرلندی در روز گذشتهه در پاریس چاقو خرده بود
همانطور که بکت اطراف ویلای کو دوی،راه میرفت یک دلال محراب محلی آمد و ازو پول خواست
با امتناع بکت ،مرد به سینه اش او چاقو زد
خوشبختانه چاقو به اعضای حیاتیش نخورده بود
و بکت در بیمارستان بهبود یافت
وقتی که آنجا بود ملاقات کننده ای از طرف یک زن برایش آمد
زنی که قبلا اورا دیده بود
اسم او سوسن دو شوو دو منیل بود
این موقعیت به جای مهمی رسید
او زندگیش را تقسیم کرد و بعد با او ازدواج کرد
بکت با خوشحالی رابطه ی دوستانه دیگری با یک مدرس ایرلندی دیگر در اکول نورمال،
توماس مک گریوی، ایجاد کرد
که بعدا مدیر گالری ملی ایرلند شد.
با وجود اینکه مک گریوی مذهبی بود
و بکت هرچیزی جز آن،اما دو مرد بسیار از همراهی یکدیگر لذت میبردند
از طریق مکگریوی بکت با جیمزجویس آشنا شد
و جویس ،پاکدامن و ستودنی،فکر میکرد که بکت استعداد دارد
آنها یکدیگر را معمولا درطی دهه ی بعد میدیدند
گفت و گوی آنها بیشتر شامل سکوت هایی چشم در چشم میشد
هردو با غم پرشده بودند، بکت بخاطر دنیا، جویس بیشتر برای خودش
جویس، بیشتر به خاطر خودش
مسیر ادبی آنها به مرور جدا شد
روشن شد که کتاب احیاء فینگون به دنبال است که همه چیز را قبول کند
درحالیکه کارهای بکت به دنبال اینبود که همه چیز راازبین ببرد
جای مورد علاقه برای قرار پونت گرنل بود
که همراه با هم کنار جزایر قوها راه میرفتند
در آخرین قصد او برای کسب آرامش
او از جایی که برای مدت طولانی باهم بودند،به یک اتاق تک نفره در ساحل دور رفت
از تک پنجرا اش میتوانست انتهایی ترین جای جزیره ی قو را ببیند
هرروز اورا میشد آرام درحال گذر از جزیره دید
ساعت ها پس از دیگری در آن کت مشکی بلندش
بی تفاوت نسبت به آب و هوا و دنیای کهن
کلاه چهارگوش لاتینی اش بر سر
او همیشه می ایستاد تا هنگام جریان برگشتی استراحت کند
چه لذت بخش جریان دارد دو بخشش به سمت هم طغیان میکردند
و متحد جاری میشدند و سپس برمیگشتند
و قدم های آرامش دوباره راهی که آمده بودند را برمیگشتند
بدون هیچ تبادل کلمه ای آنها با هم یکی شدند
[Music]
در غروب هایی که موسیقی اجرا میشد، پسر جویس، جرج اشعار شوبرت و موسیقی میخواند
همزمان با همکاری بکت در پیانو زدن
[Music]
نه جویس و نه بکت دیگر چندان ازین غروبها برایشان نمانده بود
اتفاقات درون اروپا موجب اضطراب بودند
بکت سفری برای بازگشت به ایرلند ایجادکرد تا خانواده اش را
که هم اکنون در گری استون زندگس میکنند، ملاقات کند
در یکشنبه سوم سپتامبر 1939 او وبرادرش فرانک به سمت هتل بزرگ پیاده روی کردند
تا به رادیو گوش دهند
مثل بقیه جهان آنها از شنیدن اعلامیه ظالمانه نویل چمبرلین در بی بی سی،شکه شدند
من هم اکنون باید به شما بگویم که هیچگونه تعهدی دریافت نکرده ایم
در نتیجه این کشور در جنگ با آلمان است
بکت باید تصمیم می گرفت که در ایرلند بی طرف بماند
یا به قورباغه های محصور شده بازگردد
او ترجیح میداد در فرانسه و در جنگ باشد تا در ایرلند و در صلح
دراینصورت این تصمیم گیری میتوان گفت جوانیش را به پایان میرساند
برگشت به لنگرگاه با یک کیف شب
کت سبزرنگ بلند که پدر برایت بجا گذاشت درحالی که ردش بر زمین میماند
و موهای سفید که از زیر کلاهش بیرون میزد
تا آن زمان بیابد نه راستی و نه چپی
و نه طلسمی برایچشم اندازهای قدیمی نام های قدیمی
نه اندیشه ای در سرت
فقط برگشتن به سفر وپیدا کردن راهی برای خلاصی ازین جهنم
و هرگز برنگشتن
یا اینکه زمان دیگری بود... آه زمانی دیگر
آیا تابحال زمان دیگری نیز بوده است
همان زمانی که راهی برای فرار ازین جهنم داری و هرگز برنگردی
طی یکسال پاریس توسط ارتش آلمان اشغال شد
بکت از قتل دوستان یهودیش توسط نازی ها وحشت زده بود
او گفت نمیتواند دست روی دست بگذارد و درعوض به مقاومت پیوست
به مدت چندماه به عنوان عکاس میکرو و مترجم بود
اما در آگوست 1942رهبر سلول او گرفته شد و اسامی همکارانش را لو داد
همسر بکت رفت تا به دوستان هشدار دهد
تا بفهمد سازمان پلیس مخفی قبل از رسیدن او داشت آنهارا دستگیر میکرد
با سرعت فکر کرد و گفت برای گربه اش آمده
آنها شک کردند وبا او تا آپارتمانش رفتند
آنجا کتابهای بکت را دیدند. بسیاری از آنها به آلمانی بود
شامل از یکی از کپی های مبارز من از هیتلر
فریب خورده یا فریب داده شده اجازه دادند تا برود
سوزان به بکت پیوست که مخفی شده بود
و باهم به سمت جنوب حرکت کردند
به سمت فرانسه ی اشغال نشده
[Music]
آنها به مدت سه هفته در شب سفر کردند
و سرانجام موفق به رد شدن از خط نزدیک ویچی شدند
آنها در مسیر به سمت فامیل های سوزان در نزدیکی اویگنون رفتند
برای سه سال باقی مانده از جنگ
آنها در روستای زیبا و پرپیچ وخم روسیو , پنهان شدند
اما غذا به سختی کافی بود و شایان ترس بود
آنها اینجا منتظر ماندند تا جنگ تمام شود
[Applause]
[Music]
[Applause]
بکت به فعالیت های مقاومتیش ادامه داد
او بحث کردن درمور آنها را نمیپذیرد
با عنوان چیزهای ناخوشایند پسرونه ،بحث ها را رد میکند
اما ژنرال گوال ارزش دیگری برای آنها قائل شد
وقتی که بعد از جنگ او در جنگهای متعددی از بکت مشورت خواست
یک عنصر کوچک در زندگیش در روسیو بعدا در انظار گودات به یاد آورده میشود
جایی که او از برادران واین که یک لیتر شراب میخرید،ظاهری غیره منتظره ساخت
در 1943 خانواده ی بکت به خانه ای در حومه ی لوسیو نقل مکان کردند
در بین خستگی و ترس ، بکت شروع به نوشتن رمان دومش،وات، کرد
چیری که او میگوید که نوشته تاتمرین کند دستش در کاربماند
چیزهایی که گاهی پرشان کننده گاهی مزحک اند و خیلی سریع تغییر میکنند انگار که
میخواهند جلوی تحریف قابلیت فهم را برای یک پناهنده دیوانه بگیرند
ویژگی های دیگر روح این چشم انداز این بود که هوا گرم بود
روی خاک زیر پای وات ضایعات در تلاطم اند
همه جا سکوت بود
بالای سر وات آسمان در تلاطم بود
وات بنیاد مرکزیت بود
و گاهی وات همه چیز را میفهمید
و گاهی خیلی درک میکرد
و گاهی کمی میفهمید
و گاهی هم هیچ چیز را نمیفهمید چون اکنون
[Music]
و درمورد من، همه ی زندگیم، فکر کنم درحال رفتن به سمت مادرم بودم
با هدف ساختن روابطمان بر یک پایه ای که کمتر متزلزل شود
و زمانیکه پیشش بودم و معمولا موفق میشدم
من اورا بدون انجام هیچکاری ترک کردم
و وقتی که دیگر پیشش نبودم،دوبااره مسیرم به سمتش میرفت
به امید اینکه دفعه ی بعد بهتر عمل کنم
و وقتی که بنظر می آمد ناامید شده ام و خودم را با چیز دیگری مشغول میکردم
یا دیگر با هیچ چیزی مشغول نمیشدم
درواقع من داشتم برنامه میریختم و به دنبال راهی به خانه اش بودم
وقتی که جنگ بالاخره تمام شد، بکت توانست دوباره مادرش را ببیند
که هم اکنون در خانه ای جدید در فاکس راک زندگی میکند
او از بیماری فاج مرتعش رنج میبرد که در 1950 موجب مرگش شد
او رابطه اش با بردارش فرانک را تجدید کرد کسی که کسبو کار خانه را به عهده داشت
بکت به مدت شش هفته پیش مادرش ماند مواظبش بود و برایش کتاب میخواند
همراه با احساس درد و رنج
[Music]
انگار که بدبختی های عمومی زمان جنگ تمرکز محلی خود رادرتنگی نفس او گذاشته بودند
این چشم انداز و همه ی آنچه بکت در فرانسه زندگی کرده
در ذهنش جمع شدند
در حال راه رفتن در ساحل سنگی اسکله دون لوغیر اتفاقی برای او افتاد
که او بعدا هرگز نتوانست کلمه ای برای توصیفش پیدا کند
اما او با کمی تاسف میگوید که آن الهام بود
دوره ی زندگی ادبیش ناگهان جلو رویش گشوده شد
جایی که دیگران به دنبال سرمایه بودند او به دنبال فقر بود
مثل گرفتن تصمیم عریان بودن
او به ضعفا،ناتوانان،رو به موت ها صدا داد
همه ی این مخلوقات ضعیفی که
پایینتر یا خارج از توجه بسیاری از نویسندگان قبل او بودند
مسلما او اهمیت آنهارا از قبل درک میکند و احساس میکند مسیرش به سمت آنهاست
اما اکنون او به درک کاملی رسیده است
زمانی که میتواند ازین زمان جادویی مدتی بعد بنویسد
اما او فقط به کمک کنایه میتواند اینکار را بکند
موزی که کرپ را میخورد در نمایشنامه ی آخرین نوارکرپ
نقش تجربه ای یکسان را اجرا میکند و باعجله خاموشش میکند
تا به یک شعر کاملا متفاوت گوش دهد
بکت خودش را در مثال های طعنه آمیز به کار نبرده است
یک سال عمیقا تلخ و افراطی از لحاظ روحی
تا آن شب به یاد ماندنی در مارس در انتهای اسکله در بادی که زوزه میکشید
هرگز فراموش نخواهد شد وقتی که ناگهان همه چیز را دیدم
و در نهایت همان الهام این همان وهمیست که من مخصوصا
باید امروز غروب یادداشت کنم، برخلاف روز که وقتی کارم تمام میشود
احتمالا حافظه ام هیچ فضای خالی ندارد گرم یا سر برای معجزه ای که....
برای آتشی که آنرا روشن کرد
آنچیزی که ناگهان دیدم پس این بود که باوری که تمام عمرم به دوش داشتم برای مثال..
سنگ های گرانیتی بزرگ
مه در نور فانوس پرواز میکند
و باد سنج که چون پروانه میچرخد
و درآخر برایم روشن شد که تاریکی با آن دست و پنجه نرم میکردم
تا در ضمیر ناخودآگاهم بماند، در واقعیت است
اتحادی غیرقابل شکستن تا از هم پاشیدن من از
طوفان و شب به همراهی روشنی درک و آتش
صورتم در سینه هایش و دستانم بر بدنش
ما آنجا بی هیچ حرکتی دراز میکشیم
اما در زیر ما همه چیز تکان خود و مارا آرام حرکت میداد
بالا و پایین پهلو به پهلو
بعد از نیمه شب دیگر خبری از سکوت نیست
شاید زمین بدون سکنه شده باشد
با اینوجود الهام اورا فعال کرد تا
کارش را بر آن چیزی که ما هم اکنون به عنوان سه نمایش تراژدی میشناسیم شروع کند
مالوی ملون میمیردو نامی ازو برده نمیشود
هرچند او کارش را در جای جدید فاکس راک شروع کرد
اما در پاریس در آپارتمانش در خیابان فیوریت بود که اوبرای شش سال از 1946 تا1952 شروع به
نوشتن کرد نه حتی قبل تر یا بعد ترش
که در این دوره ی خلاق هیجانات زیادی تجربه کرد
بنظر می آمد که میخواد عصر جدیدی در زندگیش را مشهود کند
پس شروع به نوشتن به فرانسوی کرد
کشف موضوع جدید، زبان جدید را ضمانت میکرد
هرچند که تغبیر برای او سخت بود
به او حس تمجید میداد
حتی وقتی که او موجودات را در نفس های آخرشان یا نزدیک به آن توصیف میکرد
نمایشنامه سه گانه یک نوع آثار دانش بشری است
از نظر بکت اینجا هرروز جهان کاملا بی اعتبار میشود
همسر بکت از ناشران انتظار داشت که آنرا منتشر کنند
متاسفانه هیچکس نمیخواست این خلقت خارق العاده را منتشر کند
شوهرش که به گمنامی عادت داشت هیچ تعجبی یا خشمی نشان نداد
اما یک روز در نوامبر 1951جرمو لاندو کسی که انتشاراتش چاپ لیز در نیمه شب را داشت
سوزان را به دفترش فرا خواند>
لاندو جرعت و اعتماد به نفس داشت که بفهمد همه ی موضاعت بکت که
که به آنها علاقه داشت حفظ نشده اند و
که اینجا استعداد زیادی وجود داشت
او تاکنون همه ی کارهای بکت را منتشر کرده است
[Music]
[Applause]
[Music]
[Applause]
[Music]
مولوی میگوید چه داستانی همانطور که با آنها حرف میزند،
خداوند فرستاده ،نمیخواهم اغراق کنم
و اینگونه به نظرم می آمد که مهم ترین ها خارج شدن این جنگل با بیشترین سرعت ممکن باشد
ازآنجایی که خیلی زودقدرتم آنقدر تحلیل میرود که تواناییی خروج از هیچ چیز را نخواهم داشت
غیر ازینکه یک آلاچیق باشد
روی شکمم خوابیده ام ،از عصایم چون چنگگ استفاده میکردم
آنها را جلو تر از خودم در زمین فرو میکردم
و وقتی می افتادم به آنها تکیه میکردم
من خودم را به سمت جلو میکشاندم
به کمک مچ دستانم ازآنجایی که مچ هایم هنوز کاملا قوی بودند
خوشبختانه، برعکس حالت ضعف و ناتوانیم
هرچند همه ی بدنم ورم کرد و چیزهایی اضافی آویزان به من، شاید بخاطر ورم مزمن مفاصل
خلاصه اینگونه تقلا تغییر مسیر میکردم
اما همیشه در ذهنم حاضر بود هنوز هم موثر بود
اگرچه با رنج و زحمت،نیاز به تغییر ،نیاز به تغییر جهت دادن، همیشه لازم است
و باهر سه یا چهار تکان سریع مسیر را عوض میکردم
که به من اجازه ی توصیف میداد
اگر منحنی شکل نبودم حداقل به حالت چندگوشه بودم
کمال مال این دنیا نیست،
و امید به اینکه درست در یک مسیر مستقیم رو به جلو میروم
علی رغم هرچیزی ، روز و شب به سمت مادرم
و کاملا واقعی آن روز رسید وقتی که جنگل تمام شد
و من نور را دیدم
روشنی دشت، دقیقا همانطور که پیشبینی کرده بودم
من اشتیاق داشتم دوباره به جنگل بازگردم
اوه نه یک اشتیاق واقعی
مولوی میتنوانست بماند،جایی که به وجود آمده بود
اگر مولوی میگوید بیداری من گویی همان خواب بود، مولون اظهار میکند که
من در یک نوع اغماء زندگی کرده ام
او در گفتن داستان هایی که نیاز های یکسانی ازعریانی او دارند،مخفی کاری میکند
اما بیایید ازین اتفاقات ناخوشایند بگذریم
و به سمت مرگ من در دو سه روزآینده پیش رویم اگر درست به یاد آورم
سپس همه چیز تمام میشود با مورفی ها ،مرسیر ها،مولوی ها موران ها و ملون ها
مگر اینکه آنسوی قبر ادامه یابند
من نباید خودم را درحال مرگ ببینم این همه چیز را ازبین میبرد
آیا تا بحال خودم را درحال زندگی کردن دیده ام؟
آیا تاکنون شکایت کرده ام؟ پس چرا حالا خوشی کنم. من خوشنودم،لزوما،
اما نه آنقدری که دست بزنم
من قانعم ،میدانم که به من بازمیگردند و به بیش ازین نیاز ندارم
بگذارید قبل ازینکه دورتر بروم این را بگویم که هیچکس را نمیبخشم
آرزو میکنم زندگیشان پر از سختی باشد و
و سپس آتش و یخ جهنم و تا نسل های ملعون با نامی مفتخر بیایند
در جلد آخر: غیرقابل ذکر میگوید
بگذار ادامه دهیم انگار که ما تنها آدمهای روی زمینیم
درحالیکه من تنها کسی هستم که از آن غایبم>
هیچکدام ازین مورفی ها مولو ها و ملونها نمیتوانند مرا گول بزنند
آنها باعث شدند من وقتم را هدر دهم>
و برای هیچی زجر بکشم
حالا که صحبت از آن شد برای تمام کردن صحبت من باید از خودم میگفتم
و از من تنها
شاید به عنوان یک رویا تمام یک رویا، خودم را متعجب میکردم
درسکوت بیدار شوم و هرگز دوباره نخوابم
این من خواهم بود یا رویا؟ دوباره رویا رویای یک سکوت،سکوتی رویایی
پراز همهمه،نمبدانم،همه ی آنها واژه اند هیچوقت بیدار نشو
آنها مراناامید میکنندو من اینرا خوب میدانم
آنها میخواهند مرا تسلیم کنند
تو باید ادامه دهی این تنها چیزیست که میدانم
برای لحظه ای کوتاه سکوت میشود لحظات کوتاه خوب
یا مال من میشود؟آن چیز ماندنی که نماند آیا هنوز هم میماند؟هی آیا آنچیز منم؟
تو باید ادامه دهی،نمیتوانم ادامه دهم، تو باید ادامه دهی،من ادامه میدهم
نمایشنامه سه گانه بکت را به تاریکی عمیق و عمیقتر برد
او میگفت گرفتار نشده است بلکه با تاریکی پوشیده شده است
او به یک استراحت نیاز داشت
و بین کتاب های دوم سوم او پروژه ای بر عهده گرفت که کاملا متفاوت بود
او در کتاب جاده ای که به هیچجا ختم میشد میگفت
او به دنبال جایی قابل اندازه گیری و سکونت در روشنی است
او آنرا در سکوی نمایش یافت نام نمایشنامه اش در انتظار گودات بود
هیچکس نمیتوانست آثار این نمایشنامه را پیشبینی کند
استراگون: بیا برویم والدیمیر :نمیتوانیم
استراگون: چرا نه؟ والدمیر: ما منتظر گودات هستیم
استراگون: آه...
بکت هیچ تجربه ی نمایشی نداشت وقتی که در انتظار گودات را نوشت
او نمایشنامه را در یک دفترچه یادداشت مدرسه نوشت
در بین نوشته هایش او به ادامه ی این یکی پرداخت
[Music]
نمایشنامه خیلی سریع به ذهنش آمد
کمتر از چهار ماه نوشته شده بود و به ندرت غلط داشت
او در نهم آکتبر 1946 شروع به نوشتن کرد و چهارماه بعد در 29 ژانویه 1949 تمامش کرد
بکت در همه ی صفحه های سمت راست تا آخرین خط مینوشت
و سپس شروع به نوشتن در صفحات سمت چپ درست مثل صفحه قبل میکرد
برای اولین بار در تئاطر بیبی لون در پاریس در 6ام ژانویه 1952ساخته شد
و بیش از سیصد اجرا داشت
در انتظار گودات بر روی صحنه نمایش خالی اجرا میشد جزاینکه یک درخت آنجا بود
نور کم است،به میزان لازم برای داخل و بیرون
والدیمور و استراگون منتظر گودات اند
گودات کیست؟ توضیحی درموردش داده نشده
و همیچنین چرا آنها در انتظارشند
در ادامه پوز و لاکی می آیند
یکی تاجر برده و دیگری برده است
آنها ممکن است نماد غیر انسانی بودن باشند درحالیکه بقیه بازیگران مضحک اند
والدیمود و استراگون نیز مضحک اند هرچند که مسئله ی آنها بسیار مهم است
بجای ناتوان وخسته شدن آنهاباتوانایی
قهرمانانه ی نادیده گرفتن انتظارشان ایستادگی کردند
پوزو و لاکی به دلایلی بازگشتند
ایندفعه پوزو چیزهای زیادی برای گفتن داشت
هنوز هم شکنجه دادنت به من با زمان نفریت شده ات تمام نشده؟
این منفور است وقتی وقتیکه یک روز برای تو کافی نیست روزی مثل روزهای دیگر
یک روز دیوانه شدم یک روز من کور شدم
یک روز هم کر میشوم
یک روز متولد میشویم و یک روز میبایست بمیریم
همان روز همان دقیقه برای تو کافی نیست؟
آنها به سمت تولد مرگ قدم برمیدارند
نور تند تند سوسو میزند
سپس باز هم شب
[Music]
پاهایم...
لحظاتی بعد والدیمور به استراگون خوابیده
نگاه میکند و همه ی سرمایه های انسانی را مرور میکند
کمکم کن ...آیا من خواب بودم وقتی که دیگران در رنج بودند؟
هم اکنون نیز در خوابم
فردا که بیدار شوم که فکر کنم بشوم چه باید از امروز بگویم؟
اینکه با دوستم استراگون در این مکان تا رسیدن شب منتظر گودات ماندم
که پوزو با باربرش گذشت و با ما صحبت کرد؟
شاید اما در همه ی آنچه گفته شد چه حقیقتی وجود دارد؟
او هیچ چیز نخواهد دانست او درمورد ضربه هایی که خورده به من خواهد گفت
و من به او هویج میدهم
ستارگان قبر و تولدی سخت
آن پایین در سوراخ،مستقیما قبرکن با انبر کار میکند،
ما برای پیر شدن وقت داریم
هوا پر از اشک های ماست اما عادت، کشنده ی بزرگیست
من به کسی نگاه میکنم
و به کسی میگویم
او خوابیده،او هیچ چیز نمیداند،بگذار به خوابش ادامه دهد
من نمیتوانم ادامه دهم چه گفته ام؟؟؟
در انتظار گودات نقطه ی عطفی برای بکت بود
نقطه ای بود که او طرفداران عمومی خود را یافت
چهره اش به طور کلی همچون تصاویر شخصیت هایش مشهور شد
آواره،چکمه ها،کلاه ها ،خاکدانها،درختان
دورنمای بکت با این نمایشنامه به قابل توجهی صحنه های دیکنسی رسید
با این نمایشنامه بکت در نمایشنامه مدرن تحول ایجاد کرد
نمایش های اجتماعی و مسائلی بطوربرابر تاریخشان منقضی شد
حالا یک مکتب عجیب نمایشنامه نویسی وجود داشت
که پوچی زیادی شخصیت هارا در بر میگرفت
وبا اینحال یک شوخ طبعی عجیبی نیز نشان میدادند
هرچند که بکت در ساخت نمایش هایش کمک کرد
او پیگیر تنهاییش و حفظ آن بود
پرسیدند که منظورش چیست و او گفت منظورش همان چیزیست که گفته
او هرگز شب اول مراجعه نکرد
و نه مذاکره ای یا مصاحبه مطبوعاتی اجازه داده نشده بود
در 1956 بکت برای یک دوست نوشت
موفقیت و شکست در سطح عمومی هیچوقت برایم چندان اهمیتی نداشته است
درواقع من با دومی بیشتر احساس راحتی دارم
نفس عمیق از هوای احیا کننده اش در همه ی زندگی نویسندگی ام تا دو سال پیش
برای مردی که هیچوقت برای دوستانش چیزی نخواسته است
بکت مارا به عنوان موضوعاتش انتخاب کرده است مردم آخرین آبراه
اکثر اوقات تنها بود یا باهمراهی مشکوک
ما همه از یک ذهنیم، همه از یک ذهن
همیشه بوده ایم ، در اعماق ما شیفته ی یکدیگریم،
برای یکدیگر متاسفیم اما همین مسئله است، ما هیچکاری برای یکدیگر نمیتوانیم انجام دهیم
پایان، تمام شد، تقریبا تمام شد
باید تقریبا تمام شده باشد
کلاب در شروع آخر بازی میگوید که دومین نمایشنامه منتشر شده اش است
شامل چهار شخصیت میشود که دو نفر آنها نگ و نل پا ندارند
توسط خاکدان ها که در آنها زندگی میکنند قائم نگه داشته شده اند
شخصیت اصلی،هم، ناامیدو پوچ است
چلاق و نابینا که پیشخدمت بدرفتارش،کلاس، بد به او رسیدگی میکند
بدبختی دنیای بیرون رااصابت کرده
و جدا ازین چهار شخصیت یک اتاق وجود دارد
که درآن هیچ ظاهری وجود ندارد
وسیله ی ایجاد صدا برای نمایش یا هرچیز دیگری به سختی مساعد بود
درعین حال بدبختی تا حدی فشار آورد که تقریبا خنده دار بود
یک لذت ترسناک خاصی در بدترین حالت کاملا وجود دارد
رویارویی غیرقابل تحمل خواهد بود
بشر به طرز مزحکی برای آن اصطلاح می یابد
بعضی اوقات به خودم میگویم ، کلو تو باید بیش ازاین رنج دیدن را یادبگیری
اگر که میخواهی روزی آنها از مجازات تو بیزار باشند
به خودم میگویم،گاهی اوقات،تو باید آنجا باشی کلو توباید بهترازین باشی
اگر که میخواهی آنها تورا رها کنند...روزی...
اما من زیادی احساس پیری و دوری برای شکل دادن عادات جدید دارم
خوب است ، هیچوقت تمام نمیشود و من هیچوقت نمیروم
سپس یک روز ناگهان تمام میشود، تغییر میکند
من نمیفهمم،میمیرد یا خود من است... باز اینراهم نمیفهمم
من از کلماتی که هنوز باقی اند میپرسم درخواب،درحال راه رفتن،صبح،غروب
آنها چیزی برای گفتن ندارند
من در سلول را باز میکنم و میروم
آنقدر خم شده ام که فقط پاهایم را میبینم اگر چشمانم را باز کنم و
بین پاهایم کمی اثر خاک تیره
به خودم میگویم که زمین خاموش شده است هرچند که هیچوقت ندیدم که آتش بگیرد
رفتن آسان است
وقتی که می افتم برای شادی گریه میکنم
با اینحال که نمایشنامه های بکت همواره شخصیت هایش را در کوچه های بن بست نشان میدهد
آنها همیشه رنگی نیستند بنابرین سایه ی تیره تری از سیاهی دارند مثل آخر بازی
شاید بنظر برسد که سوخته شدن در شن بدتر از زندگی در خاکدان باشد
اما وینی زن پرخاشگر در روزهای شاد به طرز بی فکرانه ای خشنود است
همانطور که شن تا کمرش بالا آمده
بعد از هرچیز او کیفش را با خود دارد
و میتواند درآن دزدی کند همانطور که با خوشحالی شوهر پیرش برخورد میکند
به تو اجازه داده بودم که رو بخوابی
آه آری اگر فقط میتوانستم تنهایی را تحمل کن
منظورم این است که زر زر کنم و هیچ وجودی نباشد که بشنود
حالا که چاپلوسی میکنم تو زیاد میشنوی، نه بیلی، خدانکند
روزهایی که شاید تو هیچچیز نشنوی
اما همچنین روزهایی که تو پاسخ دهی
بانابرین من همیشه حرف میزنم حتی وقت هایی که جواب نمیدهی یا شاید هیچی نمیشنوی
یکچیزهایی ازین شنیده میشود من صرفا با خودم صحبت نمیکنم
چیزی در صحرا هست چیزی که هیچوقت برای انجام دادنش ، تاب نیاوردم
برای هر طول زمانی
این چیزیست که مرا قادر به ادامه دادن کرده ادامه دادن حرف زدن،منظورم اینست
درحالیکه انگار داشتی میمردی تا به سبک قدیم صحبت کنی
یا بروی و مرا ترک کنی
بعد من چکار کنم؟چکار میتوانم کنم؟؟
تمام مدت روز،منظورم بین زنگ بیداری صبح و زنگ خواب شب؟
حقیقتا به من با لبان به هم فشرده ات زل بزن
وقتی که استراحت میکنم حرف دیگری نباشد هر چیزی که سکوت اینجا را بشکند
تا جای ممکن ذخیره کن حالا و بعدا همه ی حالا و بعدا ها
آهی در آینه ... یا طوفان کوتاهی از قاخ قاه خنده
آیا دوباره اتفاقی شوخی قدیمی را میبینم؟
[Music]
در سال 1969 بکت برنده ی جایزه نوبل برای ادبیات شد
در تقدیرنامه اش فرهنگستان سوئدی گفت
که آقای بکت برای نوشته هایش تجلیل شد
که قالب های جدید برای رمان و نمایشنامه
پیشرفتش را در فقر بشر مدرن بدست می آورد
بکت علاقه ای به این نداشت که بگوید این درست است یا نه
کار های من ، او میگوید مسئله ی صدا های بنیادیست،شوخی مد نظر نیست
تا جایی که میشد پر شده ومسئولیتی برای چیز دیگری قبول نمیکنم
چراکه او مردییست که همه ی زندگیش صرف تجلیل ادبیات
پوچی وجود و امید شادمان کننده برای آرامش مرگ کرده است
نوشته هایش به طور حیرت آوری نشانه های کمی از انتقاد دارند
کار های بکت دائما قوی ادامه پیدا کرده است
با زبان و شوخ طبعی در مبارزه با اندوه و سکوت
من عاشق کلمه هستم، کلمات تنها عشق های من بودند،نه خیلی
در کارهای اخیرش
بنظر میرسد بکت به سمت جایی باریکتر ومحدودتر میکوشد
اعتیاد به دشت، بخش بزرگتری برای سکوت
بی عضو بی چشم یا بدون هر چیزی
شخصیت هایش احساسات داشتند و حرفهای قشنگی برای بیانشان
مزحک و موثر
آنها مدرک هستند که باقی مانده ی انسان هنوز هم انسان است
سازنده ی صدا ،شنوندگانش و خودش برای همنشینی
همانجا رهایش کن
[Music]
[Applause]
[Music]
هیچ چیز هیجان آور نیس خیلی ضعیف ، هیچچیز تکان دهنده نیست
30000شب پر از شبح آنطرف ماوراء،آنسوی تاریکی دور تر از شب خیالی
شب های خیالی،پرسه ی روح ها،قبرهای شبح ها روح همه جا...
اما تو میگویی شبح ها آنهایی را دوست دارند
که مرده اند ومحو شده اند درحال مرگ و در حال رفتن
از کلمه ی رفتن کلمه ی شروع شده می آید
مثل روشنی که اکنون درحال رفتن است
بکت دربین نویسندگان کاملا تنهاست
و وسواوسش به هفتمین از هفت عصر بشر است
زمانی که انرژی تحلیل می یابد زبان تحت آزمایش های سختی قرار میگیرد
هرچه سخن کوتاه تر پربارتر
که به آن مینیمالیسم مجلل میگویند
چون امید ظهورش سر میرسد، او ظاهر میشود
در نگاه اول کمی تغییر کرده
غروب است همیشه غروب خواهد ماند وقتی که شب نیست
او در حاشیه ی مرتع پدیدار میشود
و به سمت جلو از آنها عبور میکند
آرام و با قدم هایی لرزان انگار که هرج و مرج میخواهد
بی خبر ساکن است و ناگهان دوباره در مسیر اوست
در این مرحله قبل از رسیدنش به خانه شب تاریکیست...خانه
در همین لحظه از شب که غروب نیست ؛شب
اما تمام مدت زمان دیر میگذرد
سرعتش را با او هماهنگ میکند
از شروع تا پایان مسیرش
بدون گمراهی اما همراه با کمی گرگ و میش
اتفاقی که بخاطر شمع یا مطابق آن است
جنوب جسور بهترین تلاشش را میکند تا به سمت ماه روانه شود
تا سایه ی مشکیش بیاید
آنها در آخر درحالیکه کلید بزرگی حمل میکنند می آیند
سر در حالت تعطیم او ظاهر شده و میایستد
درحالیکه مشرق را میبیند همه مرده اند همه بی حرکت
امنیت به یک انگشت آویزان است
کلید قدیمی که با جوانی جلا داده شده
تکان میخورد ، کمی در روشنی ماه میدرخشد
وقتی که ذهن به انتهای وسعتش میرسد
که این هنوز هم یک پافشاری تحتاللفظی است
مرد و بچه ای که راه میرفتند ممکن است واقعی باشند یا نباشند
آن ها دارند میروند یا شاید نمیروند
اما نیرویی که به آنها جان میبخشد و مجسم میکند
همه ی چیزهایی که پیشنهاد داده بود را پس میگیرد، یکجورایی مقدس و شکست ناپذیر است
کم کم مرد کهنسالی با بچه ای در فضای خالی تیره و تار
خرد خرد مرد کهنسالی با بچه ای
هرکس دیگری هم رنجور میشد
دست در دست با سرعت آرام یکسانی میرفتند
در دستان آزاد، نه...در دستانی آزاد ولی تهی
هردو کمرشان مایل و خم شده و با سرعت کم اما یکسانی میروند
آرام بدون هیچ وقفه ای به قدم برداشتن ادامه دادند و هرگز عقب نکشیدند
به هیچوجه کمتر هرگز بدتر هرگز نابود
هرگز سطحی نخواهد شد گفتن هرگز سطحی نخواهد شد
[Music]
رمان برای هیچی اکنون همچون همیشه
زمان هیچ است و زمان به پایان رسید
فرضیه بسته شد و داستان تمام
این هم از ما این هم از من، همین کافیست